Wij kunnen veel van Jozef leren. Vooral die luisterende houding, waardoor hij het woord van de engel kon ontvangen. Ook de bereidheid het leven en de last van het leven aan te nemen en met Gods hulp te dragen. We leren van Jozef echte wijsheid, waardoor hij een goede vader voor Jezus kon zijn.
Een nieuwe kans: Jezus leert ons te luisteren naar de Geest en in deze omstandigheid een kans te zien tot bekering, een kans tot redding en tot genezing. De Geest inspireert ons, opent ons de ogen en geeft ons het inzicht om deze kans te grijpen.
De parabel van de verloren zoon: De zoon die meer dan tweeduizend jaar geleden al ‘YOLO’ riep.
De brandende braamstruik: symbool dat Gods kracht een mens kan vervullen zonder hem te schaden. Het vuur van Gods Geest doet een mens branden, zonder hem of haar op te branden.
In deze veertigdagentijd mogen we ons bezinnen op onze geestelijke vrijheid. Daarvoor is het nodig om te zorgen dat de media niet als een ongeremde stroom onze huiskamers binnenkomen. We kunnen betere bronnen aanboren die ons beter van dienst zijn. Meer stilte in ons leven.
Onze veertigdagentijd is een jaarlijks terugkerende oefentijd, want wie niet regelmatig met extra aandacht oefent, raakt zijn bekwaamheid kwijt; stilstand is achteruitgang.
De geschiedenis van de vissers die mensenvissers worden roept een vraag op aan ons. Wie zijn wij? Zij wij de vissen? Laten we ons dan vangen door Jezus die zijn Woord tot ons spreekt? En als we ons laten vangen, zijn we dan op onze beurt bereid ook zelf een mensenvisser te worden. Ja, dan moet dat zichtbaar worden in onze keuzes, in wat we doen en niet meer doen.
Jezus is zachtmoedig en nederig van hart. Toch is Hij niet gekomen om alleen maar lief gevonden te worden.
Jezus heeft een soort copernicaanse wending gebracht in het godsbeeld van zijn tijd. De uiteindelijke omkering waar het in ons geloof om gaat: “Niet mijn wil, maar uw wil geschiede.” Dat is een enorme omkering. God is niet de zon die om ons heen draait, maar wij draaien om God als onze zon. Wij moeten niet proberen om God naar onze hand te zetten en te vragen dat Hij doet wat wij willen, maar onze geest richten naar Hem, zodat wij gaan doen wat Hij wil.
Johannes wil ons uitnodigen verder te kijken, de tekenen te verstaan, niet alleen in het Evangelie, maar in heel ons leven, want ons leven moet Evangelie zijn. De Heer is in ons midden en als onze ogen open zijn zien we zijn tekenen.
De mens is geen toevalligheid, ontstaan in een reeks van toevalligheden, in een toevallig heelal. God heeft ons gewild en Hij wil ons nu en altijd. God heeft ons lief, van voor onze geboorte, nu en altijd. Als ik mij in liefde naar God als Vader keer, klinkt ook tot ons zijn woord: "Jij bent mijn kind, mijn welbemind kind."
God is groot, Hij bestaat in die oneindige grootheid en eeuwigheid. Maar ook in het kleine, in het onzichtbare, in het toevallige, in dat wat we meestal over het hoofd zien. God wijst ons de kleine weg, een weg die we uit onszelf nooit zouden vinden.